जर तुमच्याकडे मत्स्यालय किंवा तलाव असेल, तर लवकरच किंवा नंतर तुम्हाला हाच प्रश्न पडेल: मासे, वनस्पती आणि जीवाणू वाढू शकतील अशा प्रकारे पाणी ऑक्सिजनयुक्त कसे ठेवायचे. जरी ते सोपे वाटत असले तरी, मत्स्यालयातील ऑक्सिजनेशन तो एक मूलभूत स्तंभ आहे जैविक संतुलन बिघडते आणि जर दुर्लक्ष केले तर समस्या खूप लवकर दिसून येतात.
मत्स्यालयासारख्या बंदिस्त प्रणालीमध्ये, सर्व जीव सतत ऑक्सिजन वापरतात आणि कार्बन डायऑक्साइड (CO2) बाहेर टाकतात.2मासे, अपृष्ठवंशी प्राणी आणि जीवाणू हे २४ तास करतात, तर जलीय वनस्पती केवळ प्रकाश असतानाच ऑक्सिजन तयार करतात आणि ते रात्रीच्या वेळी इतर सजीवांप्रमाणे श्वास घेतात.. म्हणून, जलीय वनस्पती, ऑक्सिजन देणारी वनस्पती आणि CO2 वापराची भूमिका समजून घेणे2 परिसंस्थेचे सुरळीत कार्य करणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे.
मत्स्यालयात ऑक्सिजन इतका महत्त्वाचा का आहे?
जर मत्स्यालय योग्यरित्या सेट केले असेल तर पाण्यात विरघळलेल्या ऑक्सिजनचे प्रमाण राखणे सहसा कठीण नसते, परंतु जेव्हा ते कमी असते तेव्हा ते लगेच लक्षात येते: मासे पृष्ठभागावर श्वास घेतात, फिल्टर बॅक्टेरिया प्रभावित होतात आणि वनस्पतींची वाढ थांबते. हे सर्व कारण आहे मत्स्यालयातील कोणताही रहिवासी ऑक्सिजनशिवाय करू शकत नाही. काही मिनिटेही नुकसान न होता; अधिक जाणून घेण्यासाठी, सल्ला घ्या मासे का मरतात याची कारणे.
मासे आणि इतर प्राणी सतत ऑक्सिजन वापरतात आणि CO₂ सोडतात.2म्हणून, जर आपण काहीही केले नाही तर संतुलन नेहमीच कार्बन डायऑक्साइडच्या अतिरेकाकडे झुकते. जरी वनस्पती प्रकाशसंश्लेषणासाठी प्रकाशकालावधी दरम्यान त्याचा वापर करतात, तरी त्याला एक मर्यादा असते आणि ते रात्री देखील त्याचा वापर करतात. ते ऑक्सिजनचे निव्वळ ग्राहक बनतात., इतर जीवांप्रमाणेच.
जैविक फिल्टरमधील जीवाणू, विशेषतः नायट्रिफिकेशनमध्ये सहभागी असलेले (जसे की वंशातील अनेक नायट्रोस्पिराहे जीवाणू ऑक्सिजनचे मोठे ग्राहक आहेत. ते अमोनिया आणि नायट्रेटचे नायट्रेटमध्ये रूपांतर करतात, मत्स्यालयाच्या आरोग्यासाठी महत्वाच्या प्रक्रिया आहेत, परंतु यासाठी त्यांना आवश्यक आहे विरघळलेल्या ऑक्सिजनचे स्थिर प्रमाण पाण्यात, विशेषतः फिल्टर मटेरियलच्या आत.
जर ऑक्सिजनची पातळी खूप कमी झाली, तर नायट्रिफिकेशन मंदावते, विषारी संयुगे जमा होतात आणि प्रणाली असंतुलित होते. म्हणूनच, नेहमीच चांगला ऑक्सिजन पुरवठा सुनिश्चित करणे आवश्यक मानले जाते. योग्य कार्यासाठी एक आवश्यक अट कोणत्याही मत्स्यालयाचे किंवा तलावाचे.
नाण्याची दुसरी बाजू CO आहे.2: श्वासोच्छवासाचा "अवशेष" आहे de pecesअपृष्ठवंशी प्राणी, वनस्पती आणि जीवाणू, आणि जर ते नष्ट झाले नाही तर ते जास्त प्रमाणात जमा होऊ शकते. परिसंस्था स्थिर राहण्यासाठी, हे आवश्यक आहे की CO बाहेर काढा2 अधिशेष आणि O बदला2 हरवलेदोन्ही वायूंमध्ये योग्य संतुलन राखणे.
ऑक्सिजन देणारी वनस्पती नेमकी कोणती?
च्या विस्तृत गटात जलीय वनस्पतीऑक्सिजन देणारी वनस्पती म्हणून ओळखली जाणारी एक वनस्पती आहे. ती एखाद्या व्यवस्थेत सर्वात आकर्षक किंवा लक्षवेधी नसतात, परंतु ते एक उद्देश पूर्ण करतात. पाण्यातील मूलभूत जैविक कार्येखरं तर, अनेक तलावांमध्ये ते जवळजवळ दुर्लक्षित राहतात, आणि तरीही तेच परिसंस्थेच्या संतुलनाचा मोठा भाग राखतात.
ऑक्सिजन देणाऱ्या वनस्पतीचे मुख्य कार्य म्हणजे पाणी स्वच्छ आणि चांगले ऑक्सिजनयुक्त ठेवणे. हे करण्यासाठी, ते पाण्यातून विरघळलेले खनिज क्षार आणि पोषक तत्वे घेतात, त्यांचे वनस्पती बायोमासमध्ये रूपांतर करतात आणि प्रकाशसंश्लेषण दरम्यान, ते मोठ्या प्रमाणात ऑक्सिजन सोडतात.पोषक तत्वांचे सेवन करून आणि त्यांच्यासाठी स्पर्धा करून, ते देखील ते नैसर्गिकरित्या शैवालच्या वाढीस प्रतिबंध करतात. अवांछित.
ही झाडे मासे आणि तलावातील किंवा मत्स्यालयातील इतर रहिवाशांसाठी निवारा आणि विश्रांतीची जागा देखील प्रदान करतात. त्यांची दाट पाने आणि देठ अशा ठिकाणी भूलभुलैया तयार करतात जिथे मासे लपू शकतात आणि त्यांची मुळे सामान्यतः तळाशी असलेल्या चिखलात अडकतात, जिथे ते संचित पोषकद्रव्ये शोषून घेतात. या गटाच्या अनेक प्रजातींमध्ये, देठाचा वरचा भाग आणि फुले देखील ते पाण्याच्या पृष्ठभागावर उठतात, तर मुख्य पानांचा समूह पाण्याखाली राहतो.
थंड पाण्याच्या मत्स्यालयांमध्ये, बागेतील तलावांमध्ये किंवा लहान कृत्रिम तलावांमध्ये, या प्रकारच्या वनस्पती खूप उपयुक्त साधन बनतात: ते पाणी स्वच्छ ठेवण्यास, पॅरामीटर्स स्थिर करण्यास आणि ते अतिशय जटिल गाळण्याची प्रक्रिया प्रणालींची गरज कमी करतात.जर त्यांना प्रकाश आणि पोषक तत्वांची किमान परिस्थिती दिली गेली तर.
मत्स्यालय आणि तलावांसाठी ऑक्सिजन देणारी वनस्पतींची मुख्य प्रजाती
सर्वात जास्त वापरल्या जाणाऱ्या ऑक्सिजन देणारी वनस्पतींमध्ये अनेक सोपी काळजी घेणाऱ्या, उच्च कार्यक्षमता असलेल्या प्रजाती आहेत. तुमच्या सेटअप आणि पाण्याच्या परिस्थितीला अनुकूल असलेल्या वनस्पती निवडण्यासाठी त्यांची मूलभूत वैशिष्ट्ये जाणून घेणे उपयुक्त ठरते, कारण त्यांना सर्वांना समान गोष्टींची आवश्यकता नसते किंवा ते एकाच दराने वाढतात असे नाही. पाण्याची गुणवत्ता सुधारण्याची क्षमता त्यांच्या सर्वांमध्ये सामायिक आहे..
सेराटोफिलम डिमर्सम हे क्लासिक पर्यायांपैकी एक आहे. फॉक्सटेल किंवा वॉटर पाइन म्हणून प्रसिद्ध असलेल्या या वनस्पतीची पातळ, खंडित पाने आहेत जी पाण्याखाली असलेल्या पाइन झाडाच्या फांद्यांसारखी दिसतात. ही एक अतिशय टिकाऊ वनस्पती आहे. सब्सट्रेटची आवश्यकता नाही कारण ते सहसा तरंगते किंवा हलकेच स्थिर राहते आणि मत्स्यालये आणि तलावांमध्ये चांगले जुळवून घेते. त्याची जलद वाढ आणि त्याचे गुंतागुंतीशिवाय पोषक तत्वे सेवन करण्याची क्षमता यामुळे ते नवशिक्यांसाठी परिपूर्ण बनते.
इजेरिया डेन्सा (ज्याला एलोडिया देखील म्हणतात) हा आणखी एक उत्तम सहयोगी आहे. त्याची देखभाल सोपी असल्याने आणि शैवाल, विशेषतः सायनोबॅक्टेरिया (निळा-हिरवा शैवाल) यांचा सामना करण्याची क्षमता असल्यामुळे ही एक अतिशय लोकप्रिय वनस्पती आहे. ती दाट हिरवे गठ्ठे बनवते जे ऑक्सिजन देण्याव्यतिरिक्त, ते लहान माशांसाठी एक अतिशय उपयुक्त अधिवास देतात. आणि तळणे. त्याला चांगला प्रकाश आवडतो, परंतु तो जास्त मागणी करत नाही आणि मत्स्यालय आणि समशीतोष्ण तलावांमध्येही वाढतो.
हॉटटोनिया पॅलस्ट्रिसवॉटर व्हायलेट, ज्याला अॅक्वा व्हायलेट असेही म्हणतात, तो बहुतेकदा मत्स्यालयांमध्ये मध्य-जमिनी वनस्पती म्हणून वापरला जातो, ज्यामुळे कमी आणि उंच वनस्पतींमध्ये एक सौंदर्यात्मक संक्रमण निर्माण होते. त्याची नाजूक पाने आणि हलके, हवेशीर स्वरूप हालचाल वाढवते आणि तलावांमध्ये ते पाण्यातून फुलू शकते. त्याच्या सजावटीच्या मूल्याव्यतिरिक्त, ते सतत ऑक्सिजनेशनवर काम करते. जोपर्यंत वातावरण त्याला पुरेसा प्रकाश आणि चांगल्या दर्जाचे पाणी पुरवत असेल.
पिसांसारख्या दिसणाऱ्या वनस्पतींमध्ये, मायरिओफिलम वंशाच्या अनेक प्रजाती ठळकपणे दिसतात. उदाहरणार्थ, मायरिओफिलम ब्रासिलिएन्स ते खूप विभाजित पानांसह देठ बनवते जे लँडस्केपला एक विशिष्ट पोत देते. तथापि, ते अधिक मागणी करणारे आहे: त्याला मऊ पाणी, चांगली पोषक तत्वांची उपलब्धता, तीव्र प्रकाश आणि शक्य असल्यास, एक अतिरिक्त CO₂ इनपुट2 निरोगी वाढ राखण्यासाठी.
आणखी एक मनोरंजक प्रजाती म्हणजे मायरीओफिलम एक्वाटियमवॉटर पाम म्हणून ओळखले जाणारे, हे झाड लवकर वाढते आणि मत्स्यालय आणि तलावांमध्ये वापरले जाते. हे एक अतिशय बहुमुखी वनस्पती आहे: ते सावली किंवा आंशिक सावली सहन करते, बहुतेक कीटक आणि रोगांना ते सामान्यतः अप्रिय असते आणि वेगवेगळ्या प्रकारच्या पाण्याशी जुळवून घेते. त्याच्या मुबलक पानांमुळे, हे पोषक तत्वांचा वापर आणि ऑक्सिजन सोडण्यास प्रभावीपणे योगदान देते..
ऑरंटियम जलचर हे तलावांसाठी एक अतिशय सजावटीचे वनस्पती आहे जे त्याच्या ऑक्सिजनयुक्त कार्याव्यतिरिक्त, त्याच्या आकर्षक फुलांसाठी वेगळे आहे. ते उथळ भागात वाढते आणि जरी त्याच्या देखभालीसाठी थोडी अधिक जागा आणि स्थिरता आवश्यक असली तरी, ते त्याच्या सजावटीच्या पैलूला एकासह खूप चांगले एकत्र करते. पाण्याची गुणवत्ता सुधारण्याची उल्लेखनीय क्षमता.
राननक्युलस एक्वाटिलिससामान्यतः मार्श ग्रास म्हणून ओळखले जाणारे, हे वनस्पती स्पॅनिश पाण्यात खूप सामान्य आहे. त्याची बारीक विभागलेली पाने सौम्य प्रवाहांना अनुकूल आहेत आणि त्याची पांढरी फुले पृष्ठभागावर तरंगतात, ज्यामुळे एक अतिशय आकर्षक दृश्य प्रभाव निर्माण होतो. हे विशेषतः तलावांमध्ये आणि पाण्याच्या मंद गतीने वाहणाऱ्या भागात चांगले कार्य करते, जिथे ते मदत करते पाणी स्वच्छ ठेवण्यासाठी आणि कमी शैवालसह.
शेवटी, व्हॅलिसिनिआ गिगेन्टीआ मोठ्या मत्स्यालयांमध्ये हे आवडते आहे. अमेरिकन स्पायडर प्लांट म्हणून ओळखले जाणारे, ते लांब, रिबनसारखे पाने विकसित करते जे पार्श्वभूमीवर खरे पडदे तयार करू शकतात. ते टिकाऊ आहे, लवकर वाढते आणि काळजी घेणे सोपे आहे, जर त्यात थोडा प्रकाश आणि पोषक घटक असतील तर. त्याची दाट पाने आणि जोमदार वाढ त्याला एक... विरघळलेल्या संयुगांचा मोठा ग्राहक आणि ऑक्सिजन जनरेटर.
ऑक्सिजन देणाऱ्या वनस्पतींची काळजी आणि व्यवस्थापन कसे करावे
बहुतेक ऑक्सिजन देणारी झाडे सजावटीपेक्षा अधिक कार्यक्षम मानली जातात आणि सामान्यतः त्यांना जटिल काळजीची आवश्यकता नसते. पूर्णपणे किंवा जवळजवळ पूर्णपणे पाण्याखाली राहिल्याने, त्यांना सहसा जटिल छाटणी किंवा अत्याधुनिक, विशिष्ट खतांची आवश्यकता नसते, जरी हो, काही मूलभूत बाबींवर लक्ष ठेवणे उचित आहे. जेणेकरून ते त्यांचे सर्वोत्तम प्रदर्शन करू शकतील.
तलावांमध्ये, साधारणपणे ०.३ चौरस मीटर पाण्याच्या पृष्ठभागावर अंदाजे एका ऑक्सिजनयुक्त वनस्पतीची घनता शिफारसित केली जाते. ही आकृती एक मार्गदर्शक तत्व आहे, परंतु ती पाण्याला योग्यरित्या ऑक्सिजनयुक्त ठेवण्यासाठी आवश्यक असलेल्या वनस्पतींच्या वस्तुमानाची कल्पना देते. स्वच्छ, ऑक्सिजनयुक्त आणि कमी शैवाल असलेलेजर खूप कमी रोपे लावली तर त्यांचा परिणाम कमी होतो; जर खूप जास्त रोपे लावली तर वारंवार छाटणी करावी लागू शकते.
अनुकूल परिस्थिती असताना ही झाडे खूप वेगाने वाढतात आणि गुणाकार करतात, म्हणून नियमित छाटणी करणे ही सामान्य देखभालीचा एक भाग आहे. सर्वात लांब देठांची छाटणी करून आणि वनस्पतींचे अतिरिक्त पदार्थ काढून टाकून, तुम्ही त्यांना रोखता संपूर्ण पृष्ठभागावर आक्रमण करा आणि जागा घ्या माशांसाठी इतर वनस्पती किंवा पोहण्याच्या ठिकाणी. याव्यतिरिक्त, जुने किंवा खराब झालेले भाग काढून टाकल्याने पाण्यात सेंद्रिय विघटन कमी होते.
प्रकाश हा आणखी एक महत्त्वाचा घटक आहे. जरी अनेक ऑक्सिजन देणारी वनस्पती खूप मागणी करत नसली तरी, जर प्रकाश खूप कमी असेल तर त्यांची प्रकाशसंश्लेषण आणि ऑक्सिजन सोडण्याची क्षमता लक्षणीयरीत्या कमी होते. प्रजातींसाठी योग्य प्रकाश कालावधी प्रदान करणे महत्वाचे आहे, तीव्रता आणि कालावधी समायोजित करणे जेणेकरून त्यांना अपुरा प्रकाश मिळणार नाही किंवा जास्त प्रमाणात शैवाल वाढणार नाही. योग्यरित्या समायोजित प्रकाश मापदंड वनस्पतींना भरभराटीस मदत करतात. हार न मानता जोमदार राहा.
चा वापर पौष्टिक थरद्रव खते, कंडिशनर आणि लागवड केलेल्या मत्स्यालयांमध्ये, CO2 प्रणाली2 दाबयुक्त हवा खूप फायदेशीर ठरू शकते. सर्व ऑक्सिजन-प्रेमळ वनस्पतींना समान प्रमाणात आवश्यक नसते, परंतु सर्वसाधारणपणे ते त्याची कदर करतात. आवश्यक पोषक तत्वांची किमान उपलब्धता (नायट्रेट, फॉस्फेट, पोटॅशियम, सूक्ष्म पोषक घटक इ.). पाणी देणे, प्रकाशयोजना, खत घालणे आणि पाण्याचे मापदंड सुधारण्यासाठी प्रत्येक प्रजातीसाठी विशिष्ट डेटा शीटचा सल्ला घेणे ही चांगली कल्पना आहे.
अनेक विशेष दुकानांमध्ये तुम्हाला ही झाडे आणि त्यांची काळजी घेण्यासाठी आवश्यक असलेली उपकरणे दोन्ही मिळतील: विशेषतः मत्स्यालयांसाठी एलईडी आणि फ्लोरोसेंट दिवे, CO2 प्रणाली2सब्सट्रेट्स, खते आणि सर्व प्रकारच्या अॅक्सेसरीज. योग्य साहित्य असणे गोष्टी खूप सोप्या बनवते. स्थिर आणि निरोगी अधिवास राखण्यासाठी मध्यम आणि दीर्घकालीन.
तलाव आणि मत्स्यालयांमध्ये ऑक्सिजन देणारी वनस्पती आणि संतुलन
जेव्हा ऑक्सिजन देणाऱ्या वनस्पतींच्या अनेक प्रजाती एकत्र केल्या जातात तेव्हा एक सहक्रियात्मक परिणाम साध्य होतो: वाढीचे स्वरूप, खोली आणि दर विविध होतात आणि प्रणाली अधिक स्थिर होते. या प्रकारच्या वनस्पती केवळ ऑक्सिजनयुक्तच नाहीत तर ते नायट्रेट्स, फॉस्फेट्स आणि इतर पोषक तत्वे शोषून घेतात. जे अन्यथा फिलामेंटस किंवा सस्पेंडेड शैवाल वापरु शकतात.
बागेतील तलाव, कारंजे आणि लहान बाह्य परिसंस्थांमध्ये, ऑक्सिजनेटर हे प्रणालीच्या "नैसर्गिक फिल्टर" चा भाग बनतात. दलदलीच्या वनस्पतींसोबत, तरंगणारा आणि नदीकाठची झाडे केवळ यांत्रिक फिल्टर आणि यूव्ही दिव्यांवर अवलंबून न राहता पाणी स्वच्छ ठेवण्यास मदत करतात. त्याच वेळी, ते भरपूर लपण्याची ठिकाणे प्रदान करतात आणि ते मासे आणि अपृष्ठवंशी प्राण्यांमध्ये ताण कमी करतात.ज्यांच्याकडे भक्षकांपासून किंवा प्रकाशात अचानक बदल होण्यापासून जास्त आश्रयस्थान आहे.
तलावांमध्ये आणि थंड पाण्याच्या मत्स्यालयांमध्ये मोठ्या प्रमाणात वापरल्या जाणाऱ्या सेराटोफिलम डेमरसम किंवा एलोडिया कॅनाडेन्सिस सारख्या वनस्पती या उपयुक्ततेचे स्पष्ट उदाहरण आहेत. ते बसवणे सोपे आहे, पाण्याच्या गुणवत्तेवर त्यांचा परिणाम लवकर लक्षात येतो आणि छाटणीने नियंत्रित केल्यास ते कार्यक्षमता आणि साधेपणा यांच्यातील एक अतिशय मनोरंजक संतुलनशिवाय, ते विशेषतः नैसर्गिक गाळण्याची प्रक्रिया प्रणालींमध्ये किंवा मोठ्या माशांसह व्यावहारिक आहेत जे तळाचा बराच भाग हलवतात.
जेव्हा ते ऑनलाइन पाठवले जातात तेव्हा ते सहसा लागवड करण्यासाठी किंवा फक्त तरंगण्यासाठी तयार असतात. महत्वाची गोष्ट म्हणजे त्यांना हळूहळू गंतव्यस्थानाच्या मत्स्यालय किंवा तलावाच्या तापमान आणि पॅरामीटर्सशी जुळवून घेणे, थर्मल शॉक टाळणे आणि अनुकूलन कालावधी कमीत कमी करणेएकदा स्थापित झाल्यानंतर, बहुतेक मोठ्या गुंतागुंतीशिवाय स्थिर वाढ दर्शवतात.
या प्रकारची वनस्पती विविध संरचनांशी देखील जुळवून घेते: मोठे किंवा लहान तलाव, मासे, कासव, नैसर्गिक किंवा मिश्र गाळण्याची प्रक्रिया प्रणाली. सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे त्यांना इतर वनस्पतींकडून पूर्णपणे सावलीत जाण्यापासून रोखणे, त्यांचा प्रसार नियंत्रित करणे आणि वेगवेगळ्या स्तरांना व्यापण्यासाठी प्रजाती एकत्र करा पाण्याच्या स्तंभाचा.
उन्हाळा, मत्स्यालयाचे तापमान आणि ऑक्सिजनेशन
उन्हाळ्यात, अनेक मत्स्यालयांमध्ये तापमानात लक्षणीय वाढ होते. समस्या फक्त उष्णतेची नाही तर कोमट पाणी कमी ऑक्सिजन विरघळवू शकते ही देखील आहे. दुसऱ्या शब्दांत, जेव्हा मासे आणि जीवाणू वाढत्या चयापचयमुळे जास्त ऑक्सिजन वापरतात, तेव्हा पाणी... कमी विरघळलेला ऑक्सिजन टिकवून ठेवा, जे संतुलन गुंतागुंतीचे करते.
सामान्य उष्णकटिबंधीय मत्स्यालयांमध्ये, आदर्श तापमान सामान्यतः २४ ते २७° सेल्सिअस दरम्यान असते, तर डिस्कस किंवा काही विशिष्ट चारासिन सारख्या अधिक नाजूक प्रजाती थोड्या जास्त परंतु नियंत्रित श्रेणीत वाढतात. बहुतेक जलीय मत्स्यालय वनस्पती २३-२६° सेल्सिअसच्या आसपास आरामदायक असतात. जेव्हा तापमान या मूल्यांपेक्षा जास्त वाढते, तेव्हा ते आवश्यक असते उष्णतेचे प्रमाण वाढू नये म्हणून उपाययोजना करा प्रदीर्घ
तापमान काही अंशांनी कमी करण्यासाठी, पाण्याच्या पृष्ठभागावर हवा हलविण्यासाठी पंखे वापरले जाऊ शकतात, ज्यामुळे बाष्पीभवन होते आणि उष्णता नष्ट होते. विशिष्ट प्रकरणांमध्ये, गोठलेल्या पाण्याच्या बाटल्या तरंगल्या जातात, जरी हा एक आपत्कालीन उपाय आहे आणि पुढील समस्या उद्भवू नयेत म्हणून त्या काळजीपूर्वक वापरल्या पाहिजेत. अचानक तापमानात बदलएक थर्मल कंट्रोलर जो पंखे चालू आणि बंद करतो आणि हीटर्स हे मत्स्यालय सुरक्षित मर्यादेत ठेवण्यास आपोआप खूप मदत करते.
उन्हाळ्यात प्रकाशयोजनेमध्येही बदल करावा. जास्त तासांचा प्रकाश आणि खिडकीतून येणाऱ्या नैसर्गिक प्रकाशामुळे अनेकदा शैवालची वाढ होते आणि पाण्याचे तापमान वाढते. प्रकाश कालावधी दररोज सुमारे ६-८ तासांपर्यंत कमी करणे, टाइमर वापरणे आणि मत्स्यालयाला थेट सूर्यप्रकाश मिळण्यापासून रोखणे हे सोपे उपाय आहेत जे ते वनस्पती आणि मासे दोन्हीमध्ये ताण कमी करतात..
उष्णतेसह बाष्पीभवन वेगाने होते, त्यामुळे पाण्याची पातळी वेगाने खाली येणे सामान्य आहे. पाणी पुन्हा भरताना, मीठाचे प्रमाण वाढणे आणि कडकपणामध्ये अचानक बदल (GH आणि KH) टाळण्यासाठी मऊ किंवा रिव्हर्स ऑस्मोसिस पाणी वापरा. काच, फिल्टर आणि सब्सट्रेटची वारंवार साफसफाई करण्याबरोबरच, पातळीची अधिक वारंवार तपासणी केल्याने सिस्टम योग्यरित्या कार्य करण्यास मदत होते. त्यावर कुजणाऱ्या सेंद्रिय पदार्थांचा भार टाकू नका..
व्यावहारिक ऑक्सिजनेशन: पृष्ठभाग, बुडबुडे आणि वनस्पती
मत्स्यालयात ऑक्सिजनचे प्रमाण सुधारण्याचा सर्वात थेट मार्ग म्हणजे वातावरणाशी वायूची देवाणघेवाण वाढवणे. हे पाण्याच्या पृष्ठभागावर फिल्टर आउटलेटमधून किंवा एअर पंप आणि बबल डिफ्यूझर्सच्या मदतीने हलवून साध्य केले जाते. जेव्हा पाण्याचा पृष्ठभाग जवळजवळ पूर्णपणे स्थिर असतो, तेव्हा वायूची देवाणघेवाण कमी होते आणि विरघळलेल्या ऑक्सिजनची पातळी कमी होते. रात्रीच्या वेळी ते वेगाने पडू शकते..
फिल्टर आउटलेटला थोडे वरच्या दिशेने निर्देशित करणे, जेणेकरून ते जास्त लाटा निर्माण न करता पृष्ठभागाला हालवेल, हा बहुतेकदा एक चांगला उपाय असतो. या हालचालमुळे ऑक्सिजनचे सेवन आणि CO₂ सोडण्यास प्रोत्साहन मिळते.2 वातावरणाच्या दिशेने. उच्च CO₂ पातळी असलेल्या मत्स्यालयांमध्ये.2 इंजेक्शन पॉइंटला बारीक ट्यून करणे आवश्यक आहे, कारण जास्त टर्ब्युलन्समुळे कार्बन डायऑक्साइड खूप लवकर नष्ट करा ज्याची वनस्पतींना गरज असते.
बबल डिफ्यूझर्स असलेले एअर कॉम्प्रेसर हे ऑक्सिजनेशन वाढवण्यासाठी एक उत्कृष्ट साधन आहे. बुडबुडे केवळ काही प्रमाणात ऑक्सिजन प्रदान करत नाहीत तर ते वर येताच पाण्याच्या स्तंभात हालचाल निर्माण करतात आणि ते वायू मिश्रणाची एकरूपता सुधारतात.उन्हाळ्यात किंवा दाट लोकवस्ती असलेल्या मत्स्यालयांमध्ये, ते स्थिर प्रणाली आणि काठावर असलेल्या मत्स्यालयात फरक करू शकतात.
यांत्रिक उपकरणांव्यतिरिक्त, ऑक्सिजन देणारी वनस्पती स्वतः खूप मदत करतात. सामुदायिक मत्स्यालयात एलोडिया किंवा लिम्नोफिला सारख्या प्रजाती जोडल्याने नायट्रोजनयुक्त कचरा वापरण्याची प्रणालीची क्षमता मजबूत होते आणि प्रकाश कालावधी दरम्यान ऑक्सिजन तयार करताततथापि, ते चांगल्या गाळण्याची प्रक्रिया किंवा योग्य पाण्याच्या हालचालीची पूर्णपणे जागा घेत नाहीत, तर ते नैसर्गिक पूरक म्हणून काम करतात.
जास्त लोकसंख्येवर लक्ष ठेवले पाहिजे, विशेषतः उबदार हवामानात. मासे जितके जास्त असतील तितके ऑक्सिजनचा वापर आणि CO2 उत्पादन जास्त असेल.2 आणि कचरा. किंचित कमी करा प्रमाण de peces जेव्हा पाणी गरम असते तेव्हा ते सेंद्रिय पदार्थांचे संचय रोखण्यास देखील मदत करते, ज्यामुळे विघटन दरम्यान ऑक्सिजनची मागणी.
CO2 ओ ला तोंड देत आहे2लागवड केलेल्या मत्स्यालयांमधील फरक आणि संबंध
लागवड केलेल्या मत्स्यालयांमध्ये, ऑक्सिजनची काळजी करण्याव्यतिरिक्त, सहसा CO₂ कडे बरेच लक्ष दिले जाते.2कारण ते प्रकाशसंश्लेषणासाठी मुख्य पोषक घटकांपैकी एक आहे. इंजेक्टेड कार्बन डायऑक्साइड वनस्पतींना जलद वाढण्यास, चांगले रंग विकसित करण्यास आणि जास्त दाट आणि अधिक रंगीत जलचर लँडस्केप तयार करताततथापि, त्याच्या व्यवस्थापनासाठी ऑक्सिजनशी असलेल्या त्याच्या संबंधांची चांगली समज असणे आवश्यक आहे.
सीओ2 ते विशिष्ट प्रणालींद्वारे पुरवले जाते: प्रेशराइज्ड सिलेंडर्स, प्रेशर रेग्युलेटर, बबल काउंटर, नॉन-रिटर्न व्हॉल्व्ह आणि डिफ्यूझर्स जे पाण्यात वायू विरघळण्यास मदत करतात. एकाग्रतेचे निरीक्षण करण्यासाठी pH आणि kH चाचण्या किंवा [गहाळ माहिती - कदाचित एक विशिष्ट उपकरण किंवा साधन] सारखी उपकरणे वापरली जातात. ड्रॉप चेकर, जे CO च्या प्रमाणानुसार रंग बदलते2 विरघळलेले. स्थिर आणि पुरेशी एकाग्रता राखणे अत्यंत महत्वाचे आहे, कारण जास्त प्रमाणात माशांसाठी प्राणघातक ठरू शकते..
दुसरीकडे, ऑक्सिजन अधिक अप्रत्यक्षपणे येतो: वनस्पतींच्या स्वतःच्या प्रकाशसंश्लेषणाव्यतिरिक्त, पृष्ठभागाच्या हालचाली आणि हवेच्या पंप आणि डिफ्यूझर्सच्या क्रियेद्वारे. CO2 च्या विपरीत2, ओ2 सहसा अशा सुव्यवस्थित नियमन प्रणालींची आवश्यकता नसते, जरी हे विसरू नये, विशेषतः जास्त जैविक भार असलेल्या मत्स्यालयांमध्ये किंवा जास्त प्रमाणात लागवड केलेल्या टाक्यांमध्ये, जिथे जीवाणू आणि प्राण्यांची ऑक्सिजनची मागणी लक्षणीय आहे..
दोन्ही वायूंमध्ये एक व्यस्त संबंध आहे: जेव्हा CO चे प्रमाण वाढते2विरघळलेल्या ऑक्सिजनचे प्रमाण कमी होते आणि उलटही. याचा अर्थ असा नाही की ते पुरेशा प्रमाणात एकत्र राहू शकत नाहीत, तर ते संतुलित असले पाहिजेत. एक वाजवी शिल्लक बिंदू शोधा जिथे वनस्पतींमध्ये पुरेसा CO आहे2 वाढण्यासाठी, पण माशांना कोणत्याही अडचणीशिवाय श्वास घेण्यासाठी पुरेसा ऑक्सिजन असतो.
CO असलेल्या मत्स्यालयांमध्ये एक सामान्य पद्धत2 दिवे लागण्यापूर्वी सुमारे अर्धा तास आधी दाबयुक्त पाण्याच्या प्रणाली सक्रिय केल्या जातात. हे सुनिश्चित करते की जेव्हा वनस्पती त्यांची प्रकाशसंश्लेषण प्रक्रिया सुरू करतात तेव्हा पाण्यात कार्बन डायऑक्साइडचे प्रमाण आधीच पुरेसे असते. त्याचप्रमाणे, ही सामान्यतः एक चांगली कल्पना आहे. CO कापून टाका2 लाईट बंद करण्यापूर्वीजेणेकरून झाडे निष्क्रिय असताना अनावश्यकपणे वायू जमा होणार नाही.
CO₂ च्या प्रमाणात अचानक होणारे बदल टाळणे देखील खूप महत्वाचे आहे.2 इंजेक्शन दिले जाते. एका दिवसापासून दुसऱ्या दिवसापर्यंत खूप मोठे बदल केल्याने मासे आणि वनस्पतींवर ताण पडणाऱ्या स्पाइक्स येऊ शकतात. आदर्शपणे, मत्स्यालयाच्या प्रतिक्रियेचे निरीक्षण करून डोस हळूहळू वाढवावा किंवा कमी करावा आणि नेहमी एक विशिष्ट स्थिरता राखणे, दोन्ही CO मध्ये2 जसे ऑक्सिजनमध्ये.
CO₂ संतुलित करण्यासाठी व्यावहारिक टिप्स2 आणि ऑक्सिजनेशन
CO2 इंजेक्शन असलेल्या दाट लागवड केलेल्या मत्स्यालयात2वातावरणात कार्बन डायऑक्साइडचे नुकसान कमी करण्यासाठी प्रकाश कालावधी दरम्यान पाण्याचा पृष्ठभाग तुलनेने स्थिर ठेवण्याची शिफारस केली जाते. तथापि, हे काळजीपूर्वक केले पाहिजे, कारण जवळजवळ स्थिर पाण्याच्या तलावात ऑक्सिजनचे प्रमाण कमी असू शकते. जर लोकसंख्या de peces भारदस्त आहे.
रात्रीच्या वेळी पृष्ठभागावरील हालचाल थोडी वाढवणे ही एक सामान्यतः वापरली जाणारी रणनीती आहे. यामुळे वनस्पती अंधारात प्रकाशसंश्लेषण न करता इतर सर्व सजीवांप्रमाणे ऑक्सिजन वापरतात या वस्तुस्थितीची भरपाई होते. हा दृष्टिकोन CO₂ ला प्राधान्य देतो.2 जेव्हा वनस्पतींना त्याची सर्वात जास्त गरज असते (प्रकाशासह), आणि ऑक्सिजनेशन अनुकूल असते जेव्हा ओ ची मागणी2 उत्पादनापेक्षा जास्त.
लागवड केलेल्या मत्स्यालयांमध्ये पृष्ठभाग स्किमर्स देखील उपयुक्त ठरू शकतात. ही उपकरणे कधीकधी पाण्याच्या पृष्ठभागावर तयार होणारा तेलकट थर किंवा बायोफिल्म काढून टाकतात आणि वायूची देवाणघेवाण कमी करू शकतात. ते काढून टाकल्याने, ऑक्सिजनेशन सुधारते आणि पृष्ठभागाचा थर जास्त दाट होण्यापासून रोखला जातो. ते पारदर्शकता कमी करते आणि आतील भागात प्रकाश कमी प्रभावीपणे प्रसारित करते. मत्स्यालयाचे.
जर, सर्वकाही असूनही, ऑक्सिजनच्या कमतरतेची लक्षणे दिसून आली (मासे वेगाने श्वास घेतात, पृष्ठभागाजवळ एकत्र जमतात, सुस्ती येते), तर सर्वात शहाणपणाचा मार्ग म्हणजे पाण्याची हालचाल वाढवणे किंवा एरेटर जोडणे, जरी यासाठी काही CO2 कमी करावे लागले तरीही.2माशांचे आरोग्य आणि नायट्रिफायिंग बॅक्टेरिया नेहमीच सर्वोच्च प्राधान्य असले पाहिजे, कारण त्यांच्याशिवाय, संपूर्ण व्यवस्था कोलमडून पडते..
बऱ्याचदा, तपशीलच फरक करतात: नियमित देखभाल दिनचर्या योग्य फिल्टर आउटलेट उंची, ऑक्सिजन देणाऱ्या वनस्पतींचे चांगले वितरण आणि योग्य लोकसंख्या नियंत्रणासह de peces हे मत्स्यालयाला पुरेसे ऑक्सिजन आणि CO2 पातळी राखण्यासाठी पुरेसे आहेत.2 मोठ्या तांत्रिक गुंतागुंतीशिवाय, खूप व्यवस्थापित करण्यायोग्य.
जलीय वनस्पतींना ऑक्सिजन देताना, पृष्ठभागावर पुरेसे ऑक्सिजनेशन आणि चांगले CO2 नियंत्रण बुद्धिमत्तेने एकत्रित केले जाते.2 हंगामी देखभालीसह (विशेषतः उन्हाळ्यात), मत्स्यालय अधिक स्थिर, आकर्षक आणि आनंद घेण्यास सोपे परिसंस्था बनते, जिथे सक्रिय मासे, जोमदार वनस्पती आणि स्वच्छ पाणी असते जे प्रतिबिंबित करते... संपूर्ण व्यवस्था खरोखरच समतोल स्थितीत आहे..
